Εφημερεύουσες φαρμακείες
Μηδείς ανώνυμος υβριστής
εισίτω (επώνυμοι όμως γίνονται δεκτοί)


Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

Πως γράφονται τα ποιήματα

Πρωί
και πάω να γράψω ένα ποίημα...
Επίσκεψη σε παλιό τάφο 30 τόσων χρόνων.
Να τους επισκεπτόμαστε πρέπει
όπως «τους γέρους με άνοια» του Κ. Μαυρουδή
ή "τους επιζώντες ποιητές" του Γ. Βαρβέρη
Νιώθουν τόσο μόνοι, όσο κι εμείς...
- Να πάτε...
Και να μην ξεχνάτε έτσι πρέπει όλοι.
Απόγευμα προς το χωριό,
«Ποιός τη ζωή μου ποιός την κυνηγά
να την ξεμονιαχιάσει μες τη νύχτα...»
- Κάνε μια βόλτα να τ’ ακούσουμε
Φόρεσα τα μαύρα γυαλιά
κάτι σαν να μπήκε (ή βγήκε) στο μάτια.
Μνήμη όλο αγκάθια.

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

Αίνιγμα που το διάβασα ή το άκουσα

 “Τι είναι αυτό που Ελληνες το επέβαλλαν, το ανέχτηκαν οι ‘Ελληνες και το έδιωξαν οι Τούρκοι.» Στο ενδιάμεσο αυτών των διαπιστώσεων-διαγνώσεων (μπορεί βιαστικών κι αδόκιμων) υπήρξαν πρόσωπα και τρόποι όπως και μικρές “παράνομες” συλλογικότητες (με έθελγαν πάντα τα πρόσωπα της Δημοκρατικής Αμυνας τότε) που διέψευδαν την καθολική “ανοχή” και όπως μπορούσαν το έδειχναν. Συνειδήσεις φορτισμένες κυρίως συναισθηματικά που δεν ανέχτηκαν την ευτέλεια των καραβανάδων και την υποτέλεια του ευρύτερου λαού.
Ενα τέτοιο πρόσωπο ήταν κι ο Κυριάκος Σιδηρόπουλος που εδώ και 30 χρόνια (2 Απριλίου 1988) κείται στη γη της κοινότητας Μαυροδενδρίου (μύρο το χώμα που τον σκέπασε και τον σκεπάζει ακόμα ότι η ευρυχωρία του κοιμητηρίου του χωριού δεν επιβάλλει ανακομιδήν) και 37ετής χάθηκε, αδόκητα, άδοξα, ανόητα. Φοιτητής χημείας στην Ιταλία (Καμερίνο) μετείχε του αντιδικτατορικού αγώνα εκεί μέχρι και θέμα έγινε στο Ιταλικό Κοινοβούλιο.
Τον θυμηθήκαμε με τον Λάκη Κρκλδ, Σάκη Κρλτ φίλοι και σύντροφοί εκείνο τον καιρό αλλά και μετέπειτα στην πολιτισμένη αριστερά ως βασικό στέλεχος και μέτοχο.
Τώρα, 30 χρόνια μετά, προσπαθώ να συγκινηθώ με την ενθύμισή του. Δεν το καταφέρνω. Ο χρόνος... Τον σφίγγω όμως στην απαλάμη μου πέτρα ζωγραφισμένη εκείνη τη μέρα κι αφήνομαι στην μουσική του Βιβάλντι (I MUSICI) από μια μεγάλη κασετίνα από πολλούς βινύλιους δίσκους που τη μεγάλη μέρα του, αγόρασα έτσι από αντίδραση στο αναπόδραστο. Να τον υπάρχω μέσα σ’ αυτούς. Μου τον φέρνει σαν ένα μακρινό απόηχο μουσικής αέρινης και εαρινής που “βαλτώνει” την ψυχή αλλά φουσκώνει τα δέντρα.

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Απ' το παράθυρο του αστικού λεωφορείου κοιτώντας

Εις την μεγάλην οδόν Γιαννιτσών
που σε πηγαινοφέρνει στα ενδότερα της Θεσσαλονίκης
εκβάλλουν δύο παράλληλοι μικροί δρομίσκοι
Δάφνης και Χλόης στα ονόματα.
Προφανώς δεν αναφέρονται στην Αιμιλία Δάφνη
της οποίας το πορτραίτο ομού 
με του Σολωμού και του Σικελιανού,
μαθητής είχα επί τοίχου κλινικής κολλημένο
χάριν εμψυχώσεως στην εγχείρηση
της σκωλικοειδούς μου αποφύσεως
ούτε της κυρίας Χλόης Κουτσουμπέλη
ποιήτριαι αμφότεραι θελκτικαί
αλλ’ εκείνου του ερωτευμένου ζεύγους
του πλέον άδολου της λογοτεχνίας.
Κυρ’ δήμαρχε εκείνων των περιοχών
γιατί ασπλάχνως χώρισες του Λόγγου το αριστούργημα
αυτοί οι 2 + 1 είναι εν και τω αυτώ
στον έρωτά τους τέταρτος δεν χωρεί
πρωτίστως οι ανοήμονες
της Τ. Α  Α΄ βαθμού αλλά και γενικώς.

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Γείρε...


Ελα και γείρε πάνω μου ξερό είτε ώριμο είτε χλωρό
θα σε βαστώ στου κόσμου και του δάσους το χορό

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

Η λιτανεία

Οι φιλαρμονικές (4 ή 5) μάζεψαν
τα κλαρίνα και τα λοφία τους
Τα βαρελότα της αποκριάς έσβησαν
οι ύστερες λαμπάδες της Ανάστασης τρεμούλιαζαν
Λαός και στρατός ενωμένος
(ποτέ νικημένος )
οι αντιπρόσωποι των φανών έλλειπαν,
οδηγούσαν αιχμάλωτη την εικόνα στο ναό
Οι εντεταλμένοι την φέραν στο κέντρον του
και χύμηξαν σαν νηστικοί να την προσκυνούν
Οταν διαπίστωσαν πως η Παναγία
είχε δραπετεύσει από το κάδρο της
πανικόβλητη γύρισε στο Μονύδριόν της
- Τι είναι αυτό, θ’ αναρωτιόταν,
ετούτοι εδώ δεν παίζονται με τίποτα...»
Μάγια και μαγεία ομού κλινόμενα
επίθετα κύμβαλα και κάλπικα ουσιαστικά
- Ελεούσα σου λέει ο άλλος...

Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

Παναγία η Μυδραλλιοφόρος

Οι επίσημες μεγάλες εορτές και αργίες του Πασχάλιου τρόπου με την Διακαινήσιμον εβδομάδα (κατάλυσις πάντων φαγητών και φραγμών) ολοκληρώνεται στην περιοχή μας με τη διέλευση εν πομπή, της εικόνας της Παναγίας Μονής Ζιδανίου μέσω των χωριών της νότιας Κοζάνης προς την πόλη, πορεία της ενιαύσιας ζητείας κι ευλογίας εν ταυτώ. Είναι η Παναγία η “Μυδραλλιοφόρος” όπως την είπαμε προσθέτοντας ένα ακόμα χαρακτηριστικό στο ποτάμι των παρόμοιων - αν και δεν αναγνωρίστηκε αυτό επισήμως από τους θεματοφύλακες των επιθέτων κι επιρρημάτων Της- ότι τον καιρό της Κατοχής εβλήθη υπό γερμανικού μυδραλλίου αλλά διεσώθη αυτή κι οι φέροντες αυτήν αντάρται. Τα διηγούνται οι ίδιοι οι ανιδιοτελείς, αυτοσχέδιοι ιστορικοί στις επί το πλείστον αδολεσχείς κι έμπλεες υποκειμενισμού, γραπτές αφηγήσεις και μνήμες τους, άλλα έχουν και την όποια αλήθεια τους. Το απόγευμα Παρασκευής της Ζωοδόχου Πηγής (και πληγής) τη μεταφέρει στρατιωτικό αυτοκίνητο εξέλιξη των πρώην ¾ ειδικά πακτωμένη στο πίσω μέρος του και οι πιστοί χωρικοί που την περιμένουν στα παρόδια χωριά, την προσκυνούν, με το αζημίωτον, και καλά κάμουν.
Αν είναι δηλαδή να πιστεύουμε στις πολιτικές ζωοτροφές που μας σερβίρουν πολιτικοί που δεν χωράν ως γελοιότητα όψεως και λόγου στις οθόνες της τηλεόρασης ή στα ιδεολογικά βοσκήματα των παρόμοιών τους 1000 + 1 φορές η Παναγία η Ζιδανιώτισσα η Μυδραλλιοφόρος, μεγάλη η χάρη της, ας πούμε...

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2018

Διαγώνιον Πάσχα

 Τη Δευτέρα ημέρα του Πάσχα στο χωρικό μπαλκόνι
ξεφύλλιζα παλιές ΔΙΑΓΩΝΙΕΣ μνήμες
του ποιητού 40 Εκκλησιών και περιχώρων.
Εδιάβασα το διήγημα «Μοντέλο» του κυρ’ Περικλέως Σφυρίδη
δια μίαν ωραίαν Αντωνία.
Ποιήματα του μοναχού Μωυσέως Σιμωνοπετρίτη
προ της απόσυρσής του στην γλυκεία Καλύβη
Ιωάννου Χρυσοστόμου στις Καρυές
και φυσικά προ της αναχωρήσεώς του εκ των εγκοσμίων.
Ομοίως ποιήματα του Γ. Μοράρη ποιητού που γνώρισα
μέσω του Γιάννη Καραχάλιου φίλου όστις μεταφράζει
την Ιλιάδα ο αφιλότιμος...
Αλλά και μιαν πρώιμη επικριτικήν κριτική
Ηλία Παπαδημητρακόπουλου
δια τον «Θίασον» Θεοδώρου Αγγελόπουλου κ.λπ.
12 και μισή κι πέρασε το πρωινό
12 και μισή βράδυ περνά κι αυτό το Πάσχα
(όπως περνάνε όλα, μην το ψάχνεις....)

Κυριακή, 8 Απριλίου 2018

Πάσχα-Πεσάχ διάβαση, Αγχιβασίη θέλω να πω

Δε φτάνει που η λειτουργική νύχτα
σχεδόν μας ξημερώνει στο ναό
που επιστρέφουν 2-3 δεκάδες Ορθόδοξοι
απ’ τις 100δες της μεγάλης πλατείας,
ακροατάς, θεατάς και θαμώνας της Ανάστασης
επιπίπτουν πάνω σου ιεροκήρυκες
και ράβδοι λόγου Ποιμαντορικοί
εκεί, να βάλουν κι αυτοί τη θλιβερή τους οξεία
Δεν τους ακούει κανείς κι ορθώς πράττουν
Μπροστά στον συγκλονιστικό Κατηχητικό
λόγο Ιωάννου του Χρυσοστόμου
όλα αυτά είναι ενοχλητικές οδοντόκρεμες,
δραξ εξουσίας δυσεβής και ανοήμων


Αλλά ας όψεται η «Αναστάσεως ημέρα και...»
«Συγχωρήσωμεν πάντας τη Αναστάσει...»
Λόγος πυκνός, λυρικός, μυστήριος
- Αληθώς ανέστη ο Κύριος...

Σάββατο, 7 Απριλίου 2018

Παρασκευή βράδυ Σάββατο πρωί

Ξεχύθηκαν οι επιτάφιοι νυκτός και ψαλτοθρήνων
ανά τας οδούς της ψυχής και χώθηκαν
στας ρύμας των παρακείμενων σωμάτων
Αυλάκια ηδυπαθούς φωτός ωρίμων κυριών μετά κεριών
και δεσποινίδων λαμπάδων.
Ορίζαν τοιουτοτρόπως την επικράτεια των σημείων
ήγουν: τον Αναβαλλόμενον, τον Κρύψαντα τον ήλιον
το έαρ το γλυκύ (μετά βροχής),
μετοχές, προσδιορισμοί επιθετικοί, μεθυσμένοι
θαρρείς, ανέμελοι εν όψει αυτού που έρχεται
και κήρυξαν πρωί πρωί Σαββάτου
μαζί με τη έπαρση της σημαίας στην πλατεία
το Ανάστα ο Θεός τελεσίδικα
το αμετάκλητο θα ανακοινωθεί μεσάνυχτα και κάτι
και θα ισχύει περίπου ένα χρόνο
σαν φορολογική ενημερότητα
δια την λήψιν ελέους, τρυφερότητας
μη και της όποιας αγάπης το μερίδιο μας αναλογεί

Παρασκευή, 6 Απριλίου 2018

Θρίαμβος ή εκδίκηση του "ξ"

Καθώς προελαύνει το Μέγα Πάθος προς την ‘Εξοδόν του
και σβήνει η Μ. Παρασκευή,
του Επιταφίου επιστρέψαντος οίκαδε,
άρπαξεν ο πρωτοψάλτης εκ του στόματος ιερέως
και εκ του «Τον ήλιον κρύψαντα τας ιδίας ακτίνας...»
το γράμμα «ξ» (16 τον αριθμό παρακαλώ)
που μοιάζει με τον περιφερόμενο γυμνό σταυρό
και το ξεσήκωσε λάβαρον κατανύξεως
- Δος μοι τούτον τον ξένον τον ξενίσαντα...» φώναξε
- Τι τον θες που να τον πας;
- Εκεί που ο Ν. Καρούζος όρισεν προς αποθήκευσή του
έως την επομένη του βλάστηση
- Δεν το πιστεύω αλλά αφού Τον θέλεις πάρτον ...


Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

Μ. Πέμπτη εκυκλοφόρησεν η νέα "Π" τχ 187. Τα περιεχόμενά της λοιπόν....


1 Γεωργία Τριανταφυλλίδου Σύνεργα, ποίημα
2 Γκαίτε ποίημα μφρ. Γ. Κεντρωτής
3 Ενδόδημα κι αποικιακά Β.Π.Κ.
9 Ηλίας Κεφάλας Αλεξάνδρα διήγημα
12 Α. Καμύ-Μ. Καζαρές Αλληλογραφία μτφ Τ. Βατάλη
18 Στάθης Κουτσούνη Η αφύπνιση του Ισκαριώτη
19 Χριστίνα Καραντώνη 2 ποιηματα
20 Μάκης Καραγιάννης Σπαράγματα
22 Γιάννης Υφαντής 7 ποιήματα

Αποκυήματα Μεγάλης Τετράδης ε. ε.

Διέσχισα και φέτος πρώιμα την άνοιξη
πράσινα χωραφια, φουσκωμένα νερά
πέτρες με γεμάτες τις στέρνες
μεταξύ του απέλπιδου τώρα
και της κατανύξεως εκ του Μ. Ευχελαίου
Εργοστάσιον αμιάντου σκέλεθρον
αλλ’ η μυδραλιοφόρος Παναγία εξανθίζει
«- Νυν επανέστρεφον αληθώς
Ως αιπόλον μονύδριον ήναψας
Την ψυχήν ημών εν τω βαράθρω Κόρη»
– εκ του «Μικρού Ναυτίλου»
Τώρα το Μονόγραμμα του ποιητή
και το ΑDAGIO του συνθέτη
Συνσπαράζουν...


Τετάρτη, 4 Απριλίου 2018

Ψαλτικαί παρενοχλήσεις εν συνόψει

Τους επισήμανε κι ο Αλεξ. Ππδ στο χριστουγεννιάτικο διήγημα «Ντελησυφέρω» εκείνους τους εκκλησιαζόμενους οι οποίοι την ώρα της λειτουργίας ως εκ της μεγάλης ορέξεως περί το θεοτικά, ψάλλουν προηγούμενοι του ιερέως και των ψαλτών ή παράλληλα μ’ αυτούς παράγοντες βόμβους ενοχλητικούς δια τους λοιπούς πελάτας του ναού. «...Δύο παράξενοι γέροι, ὁ Νταραδῆμος, καὶ ὁ καπετὰν Γιῶργος ὁ Κονόμος, εἶχον τὴν μανίαν, ὁ μὲν πρῶτος ν᾽ ἀπαγγέλλῃ, μὲ φωνὴν ἀρκούντως ἀκουστήν, πρὶν νὰ τὰ εἴπῃ ἀκόμη ὁ παπὰς ἢ ὁ ψάλτης ἢ ὁ διαβαστής, πότε ὡς νὰ ἐβοήθει τὸν ψάλτην μακρόθεν, ὅλα τὰ μέρη τῆς ἀκολουθίας, τροπάρια, ψαλμούς, αἰτήσεις, ἐκφωνήσεις· ὁ δὲ δεύτερος νὰ δεικνύῃ ὅτι δὲν ἀνέχεται τὴν μανίαν αὐτήν, καὶ νὰ τὴν σκώπτῃ καὶ νὰ τὴν χλευάζῃ...».

Κυριακή, 1 Απριλίου 2018

Κυριακή των Βαϊων και κλάδων

Εναν Απρίλιο μήνα
όχι αυτόν της Ελένης Κοφτερού
με "Μια θλίψη Απρίλης»,
ούτε εκείνον με τις απελπισμένες μυρωδιές του
τού κάποτε Σπύρου Τσακνιά
αλλά προ αμνημόνευτων ετών
και 21 τόσων χρόνων
ο Τάσος Αναστασόπουλος
ανακληθείς εκτάκτως από την τάξη των ακροατών
εις την τάξιν του άρχοντα Αναγνώστη
εξεφύλλιζεν με την ωραία φωνή του
το «Ημερολόγιον ενός αθέατου Απριλίου»
και εις το πιάνο τον εσυνόδευεν ο κύριος Δ.. Δημόπουλος.
Ηταν μια εξαίσια βραδιά ανοίξεως
κι είμασταν συν τοις άλλοις
νεότεροι κατά 20 με 22 καιρούς

«Γαλήνη σαν της Κυριακής που λείπουν όλοι
σ’ ένα δωμάτιο που του αφαίρεσα τα αισθήματα»
έγραφεν Αυτός...

Σάββατο, 31 Μαρτίου 2018

Θάλασσα του πρωιού

Θάλασσα του πρωιού της Θεσ/νίκης λαμπυρίζουσα
δεν γυρίζεις της νοσταλγίας μου τα ημίγυμνα φύλλα
υπάρχεις ή όχι ίδιο μου κάνεις μικροκυμματίζουσα
στεριά είμαι και πέτρα και χώματος γλυκιά ανατριχίλα

Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2018

Απόγευμα και κάτι

Ενωρίς, αλλά εκ των ημερολoγιακών πραγμάτων, έβαψε η μάνα το Πάσχα
στην αυλή με του κήπου την κορομηλιά δίπλα στο μπαλκονάκι...
"Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
να πάει στη μάνα (κι όχι μόνον) υπομονή..."


Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2018

Χριστός Πάσχων στην ΥΕΒ

Το βράδυ της Παγκοσμίου ημέρας θεάτρου (27 Μαρτίου), βρεθήκαμε στον πρώην χώρο της ΥΕΒ (Υπηρεσία Εγγείων Βελτιώσεων) όπου στεγάζεται εδώ και χρόνια η θεατρική ομάδα ΘΕΑΤΡΟΔΡΟΜΙΟ και ομοίως εδώ και χρόνια, πάνω από 30, «θεατρουργεί». Το Θεατροδρόμιο ως καλλιτεχνική οντότητα είναι πλέον ένας κρίσιμος πολιτισμικός θεσμός της πόλης και μια από τις αξίες του.

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

Εψες

-Τι λες αναρωτιέται ο άλλοτε δντης της ΕΡΑ Κοζάνης Τάσος Κόλλιας στη βραδιά των ωραίων λόγων υπέρ του Κώστα Ντιό

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

Αυριο 7.30 στο Μουσείο

 "Ενας λίαν καλός ζωγράφος που ήθελε να γίνει και πεζογραφος και έγινε, έστω και δι ολίγον" ο Κώστας Ντιός δηλαδή
Αύριο θα αποδείξουμε του λόγου μας το ασφαλές στο Λαογραφικό Μουσείο Κοζάνης ώρα 19,30 στις 7 και μισή θέλω να πώ.

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2018

Μέρες που είναι...

Μέρες που είναι πως το είπε εκείνος ο Κολοκοτρώνης
(του οποίου «το όνομα άκουγαν τα τουρκάκια
στα βάθη της Ασίας και το αίμα των επάγωνε στις φλέβες»)
«Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους»
το ίδιο για τους βουλευτές της Δ. Μακεδονίας
- οι άλλοι δεν μας νοιάζουν, άλλωστε
μόνον για την πάρτη τους καίγονται -
που θα παραδώσουν το όνομα της Ανω Μακεδονίας
(«Γκόρνα Μακεδόνια» τι χυδαία που ακούγεται!)
«Φωτιά και τσεκούρι στους προδότες»
δεν θα έχουν τόπο να σταθούν
όπως ο Κάιν...

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2018

Εψες...

Την 21ην Μαρτίου μνήμη Σεραπίωνος του από Σιδώνος
- οποία σύμπτωση ποιητική Καβάφης και Αναγνωστάκης -
είπαμε τα αρμόζοντα στην ημέρα ωραία λόγια
του Μεγάλου Κανόνος, ποίημα αγίου Ανδρέου Κρήτης, μη απολειπομένου
την καταβρήκαμε σκεδόν κι αφεθήκαμαν εν γένει.
Αλλ’  όταν εξημέρωσεν ο Κύριος Θεός τη μέρα του
χύθηκαν πάνω μας λάμιες Σαιξπηρικές και Λαιστρυγόνες
τράπεζες, δημόσια, κοι(υ)νωφελείς οργανισμοί
σε  οργασμό εισπρακτικό ευρισκόμενοι
την ύστερη αγκίδα κρέατος από το κγη﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽κοτητα καταμουτραόκκαλο ν’ αρμάξουν
ΦΠΑ, λάξαντες φόροι, αδύνατες φορολογικές ενημεργη﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽κοτητα καταμουτραότητες,
κατασχέσεις λογαριασμών, ένα πανηγύρι αρπακτικών
Λυσσασμένη η καθημερινότητα
μας ρίχτηκε με όλα τα μαύρα πανιά της ανοιχτά...
- Ποίηση ήθελες, λοιπόν, νοσταλγίες και φυγές...
- Αρπα την τώρα μάλαξ την πραγματικότητα κατάμουτρα!

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2018

Σήμερα

"Πέρα απ' τις σωστές ή λάθος πράξεις υπάρχει ένας αγρός.
- Θα σε συναντήσω εκεί ..."
(από την τηλεοράση)
Κι εμείς θα σας περιμένουμε να συνατηθούμε απόψε ώρα 7 στο Λαογραφικό Μουσείο Κοζάνης να διαβάσουμε ή ν' ακούσουμε ποιήματα ότι παγκόσμιος ημέρα ποίησης εστί (όπως ύπνου και νερού)

Σάββατο, 10 Μαρτίου 2018

Πρόγευση...

Πρόγευση από το νέο τεύχος της "Π" το εξώφυλλον που σχεδιάζει η κυρία Χριστίνα Ποιήτρια Καραντώνη.
Δόθηκαν και φέτος τα κρατικά βραβεία λογοτεχνίας. Πριν λίγα χρόνια το 2014 αν θυμάμαι καλά, και η «Παρέμβαση» ετιμήθη δια διπλώματος παρόμοιο εκείνων που μοίραζαν στους στρατηγούς το 1821 αφειδώς. Το πήραμε εκ της ωραιοτάτης αρμοδίας τότε επί του πολιτισμού κ. Γκερέκου κι είπαμε από έδρας και τα εξής:
"...Ξεκινήσαμε όπως κάθε προσπάθεια δημόσιου λόγου ν’ αλλάξουμε κάπως τον κόσμο. Αλλάξαμε εαυτούς, δηλ. απλώς μεγαλώσαμε ανεπανόρθωτα. Τον τόπο μας τον ζήσαμε, αλλά βοηθήσαμε κι εμείς τελικά, αυτός να πάει προς το χείρον. Η «Π» έρχεται από τη γενιά της δανεικής ευημερίας που τη διαδέχεται αλίμονο η γενιά της «ιδανικής» απελπισίας.
Τι σημαίνει λογοτεχνικό περιοδικό στην εντελώς επαρχία και μάλιστα σε μια πόλη που δεν έχει θάλασσα (ανθρώπων) ούτε καν ποτάμι (προθέσεων) κι η Βουλγάρα ποιήτρια το δήλωσε άλλωστε για την αθυμία εκείνων που ζουν σε πόλεις χωρίς ποτάμι. Μια δόση μοναξιάς, μια φέτα μελαγχολίας, και μια ηυξημένη αίσθηση του μάταιου, κ.λπ."

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2018

Περί επιφανών γυναικών


Η Μητιώ Σακελαρίουετερου﷽﷽﷽﷽γι κόρη του Χαρισίου Μολντονιυ Γεωργιου Ασλεαου εολληνικο (1790-1863) κόρη του Χαρισίου Μεγδάνη αρχηγέτου των λογίων της περιόδου του ύστερου  νεοελληνικού Διαφωτισμού στην Κοζάνη και σύζυγος του Γεωργίου Σακελλάριου ιατροφιλοσόφου καιετερου﷽﷽﷽﷽γι κόρη του Χαρισίου Μολντονιυ Γεωργιου Ασλεαου εολληνικο ποιητού  μεταφράζει έργα του Καρλο Γκολντονι («…εμετέφρασα την παρούσαν κωμωδίαν του κυρίου Γολδώνη,  την οποίαν επρόκρινα των άλλων ως ηθικωτέραν…”Η πατρική αγάπη ή Η ευγνώμων δούλη και “Η πανούργος χήρα”, Κωμωδίαι του Κυρίου Καρόλου Γολδώνη, Εκ του ιταλικού μεταφρασθείσαι παρά Μητιούς Σακελλαρίου, εν Βιέννη της Αουστρίας  κατά το τυπογραφείον Ιωάννου του Σνεϊρερ (1816)

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2018

In memoriam



 Σε μια από εκείνες τις αλησμόνητες Β΄ Παρασκευές των Χαιρετισμών όπου διαδραματίζονταν τα αλησμόνητα «Σκορδοκαϊλια» στην επικράτεια Φλώρινας του αλησμόνητου άρχοντος Μίμη Σουλιώτη, ο ήδη από σήμερα αλησμόνητος φωτογράφος Γ. Πούπης που μετείχε του πράγματος αφημένος, χυμένος εξ ολοκλήρου ακούγοντας και σιγοψελλίζων την παραγγελιά του «Ο Ντούλας» με ελάχιστη ευστάθεια με διέταζε σχεδόν άγρια: «Κοίτα με στα μάτια τα μάτια θελω». Και τράβηξε φωτογραφίες. Πολλοί οι αλησμόνητοι αλίμονο...